تهران

در روزگار کنونی که تنش‌ها میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران بار دیگر به سطحی خطرناک رسیده‌اند، طرح یک پرسش ساده اما تعیین‌کننده ضروری است: آیا صبر و انتظار دولتِ متقابل برای تغییرِ رفتارِ حاکمان ایران می‌تواند راه‌حلِ مؤثری باشد؟ تجربهٔ تاریخی نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم اروپا، به‌ویژه فروپاشیِ نازیسم در آستانهٔ پایان جنگ […]

اعلام بازگشایی تنگه هرمز توسط عباس عراقچی در ۲۸ فروردین، و بازگشت سریع به موضع بسته شدن از سوی نیروهای مسلح، نشان داد که آن‌چه اغلب به‌صورت یک تصویر ساده از «تضاد میان دولت و نظامیان» خوانده می‌شود، در واقع بازتاب تغییرات بنیادی در سازوکار تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی است. واکنش‌های تندروها و رسانه‌های نیمه‌رسمی به

دونالد ترامپ در هفته سوم جنگ ایران در دفتر بیضی شکل کاخ سفید بود که گروهی از معتمدترین مشاورانش برای رساندن خبری ناخوشایند به آنجا آمدند. تونی فابریزیو، کارشناس نظرسنجی قدیمی او، نظرسنجی‌هایی انجام داده بود که نشان می‌داد جنگی که ترامپ آغاز کرده، به طور فزاینده‌ای نامحبوب شده است. قیمت بنزین از ۴ دلار

همان مردی که اغلب علیه جنگ‌های آمریکا در خاورمیانه انتقاد می‌کرد، خود حالا آغازگر خطرناک‌ترین جنگ خاورمیانه است. مردی که روسای جمهور قبل از خود را به راه انداختن جنگ‌های بی‌پایان در منطقه متهم می‌کرد، به قول خودش: «احمقانه»، «فاجعه‌بار»، «بی‌ثبات‌کننده». اکنون، به عنوان رئیس جمهور ایالات متحده، خود در حال راه انداختن چنین جنگی

قاتل یکیست؛ چه در خیابان چه در جنگ کشتن همیشه شر است . چه در میدان جنگ، چه در خیابان‌های وطن. هنگامی که صدای خنده کودکان در کلاس درس به سکوتی ابدی بدل می‌شود، جهان کوچک می‌شود و دل‌ها سنگین. وقتی حکومت ، به نام حفظ خود، جان شهروندان بی‌دفاع را می‌گیرد، آن عمل نه