داستان روز

در زمان‌های بسیار دور، شاهزاده کوچکی در ایران زندگی می‌کرد که نامش کوروش بود. او مانند بسیاری از شاهزادگان دیگر مورد نوازش و لوس شدن قرار نگرفت. اگرچه پدرش پادشاه بود، کوروش مانند پسر یک مرد عادی تربیت شد. او می‌دانست چگونه با دستانش کار کند. فقط ساده‌ترین غذاها را می‌خورد. روی تخت سفت می‌خوابید. […]

گفتم ازت نخواستم بری. این ایدهٔ خودت بود؛ و اگر نمی‌خواستی پاهایت خیس شود، عزیزم، نباید سوار می‌شدی. من تو را به داخل آب هل ندادم، تو را از روستا یا مزرعه یا خرابهٔ حومهٔ شهر بیرون نیاوردم و در قایق نحس و سوراخ‌دار نگذاشتم، و حالا آب تا مچ پایت رسیده. می‌دانم که ترسیده‌ای

ارواح تیمارستان هادامار تیمارستان هادامار بیش از پنجاه سال است که برای همیشه بسته شده است. اما شهر هرگز این تیمارستان را فراموش نکرده بود. مردم از پیر و جوان هنوز هم درباره‌ی آن صحبت می‌کنند. در شب‌های طولانی، در میان‌ دورهمی های خانوادگی، با صدای کم و گاهی با احتیاط از داستانهایی می‌گویند که

روز باشکوه زن در حالی که می خندید ماجرا را برای دوستش تعریف می کرد.- اولش ازم خواست باهاش یه عکس بگیرم، گفت می خواد برای مادر پیرش بفرسته و بگه خلاصه دختر دلخواهش رو پیدا کرده، خواهش کرد دلخور نشم و قبول کنم. فقط باید کنارش می ایستادم،از این عکس های دونفره نامزدی…در یک

اولین چیزی که مردم در مورد آرتور ویل متوجه شدند این بود که او همیشه چقدر آرام به نظر می رسد. آهسته حرف میزند، آهسته حرکت میکند، و بیش از آنکه حرف بزند گوش میدهد. در یک اتاق شلوغ حضور او تقریباً نامرئی بود، نوعی سکوت که دیگران به طور غریزی به آن اعتماد داشتند.