در روزهایی که تنشهای سیاسی میان ایران، آمریکا و اسرائیل همچنان بالاست، استفاده از تصاویر و نمادهای تهدیدآمیز در فضای عمومی فقط یک اقدام تبلیغاتی ساده نیست، بلکه حامل پیامی فراتر از مرزهای گفتوگوی سیاسی است. بیلبوردهایی که در تهران، دونالد ترامپ و اسرائیل را با نشانههایی چون تابوت، غرق شدن یا مرگ به تصویر میکشند، در ظاهر شاید بخشی از جنگ روایتها باشند، اما در عمل به عادیسازی خشونت و تشدید فضای خصومت کمک میکنند. این نوع نمایشهای تهدیدآمیز، در نهایت بیش از آنکه به منافع مردم کمک کند، هزینهساز است. منافع ملی یعنی کاهش خطر جنگ، حفظ امنیت، بهبود امکان دیپلماسی و تمرکز بر رفاه عمومی؛ اما بیلبوردهایی از این جنس، دقیقاً برعکس عمل میکنند: فضا را ملتهبتر میکنند، امکان گفتوگو را سختتر میسازند و به طرف مقابل بهانه میدهند تا ایران را کشوری تهاجمی و غیرمسئول نشان دهد. نتیجهاش میتواند افزایش فشار خارجی، سختتر شدن مسیر رفع جنگ، و تشدید خصومتها باشد؛ چیزهایی که مستقیم به مردم ضربه میزند. از زاویه داخلی هم این پیامها به جای حل مشکلات واقعی، انرژی سیاسی و رسانهای را صرف دشمنسازی میکنند. در حالی که مردم با تورم، کاهش قدرت خرید، بیکاری و بیثباتی روبهرو هستند، برجسته کردن نمادهای مرگ و نابودی، اولویتها را از نیازهای معیشتی و امنیتی جامعه دور میکند. به بیان ساده، این نوع اقدامها بیشتر به نمایش قدرت پوشالی میخورد تا تأمین منافع ملی. چنین بیلبوردهایی از نظر سیاسی، ابزار فشار و پیامرسانی خصمانهاند؛ از نظر اخلاقی، عادیساز خشونتاند.
