نوروز، به عنوان یکی از کهنترین جشنهای ملی ایرانیان، همواره نمادی از هویت فرهنگی و اجتماعی این سرزمین بوده است. حکومت جمهوری اسلامی از همان نخستین ماههای استقرار خود، در تلاش بوده است تا نوروز و سایر سنتهای دلنشین و ملی ایرانیان را به حاشیه براند. از تغییر نام «چهارشنبهسوری» به «چهارشنبه آخر سال» گرفته تا معرفی «روز طبیعت» به جای «سیزدهبدر»، حاکی از آن است که مقامات سعی داشتهاند با تحریف و دگرگونسازی سنتهای ایرانی، قرائت حکومتی خود را بر فرهنگ ریشهدار و غنی مردم تحمیل کنند. تلاشهای رژیم جمهوری اسلامی برای کاهش اهمیت نوروز، نشاندهنده این است که سیاستگذاران در تلاشاند تا فرهنگی را که ریشههای پیش از اسلام دارد، به حاشیه برانند و هویت ملی را با هویت مذهبی اسلامی جایگزین کنند.
استراتژی جمهوری اسلامی در قبال نوروز ناشی از دیدگاههای ایدئولوژیک حاکم بر نظام است که نوروز را به عنوان نمادی غیر اسلامی معرفی میکنند. در این راستا، تلاش میشود تا نوروز به عنوان یک جشن با محتوای فرهنگی پیشاسلامی تلقی گردد. این نگرش حکومتی بیش از آن که نشانهای از قدرت باشد، نشاندهنده ترس و ضعف است. اما، همچنان که تاریخ نشان داده، مردم این مرز و بوم در برابر تلاشهای سلطهگرانهای که در پی حذف آئینهای ملی بودهاند، ایستادگی کردهاند.نوروز صرفاً یک جشن نیست؛ بلکه نوعی بیانیه همگانی است. نوروز تجلی روح ایرانی است و این روح را هیچ حکومتی نمیتواند از میان بردارد. هر سال که مردم، علیرغم فشارهای حکومت، آیینهای نوروزی را با شکوه و عظمت برپا میدارند، در واقع پیام صریحی به حاکمان خود منتقل میکنند: این سرزمین با تاریخی طولانیتر از حکومتهای زودگذر، همواره زنده و پویا خواهد ماند.
نوروز، بهویژه در سالهای اخیر، به عنوان فرصتی برای ابراز نارضایتیهای اجتماعی و اتحاد مردم تبدیل شده است. در زمانی که حاکمیت کوشیده تا فضایی سرکوبگرانه ایجاد کند، نوروز فرصت مناسبی برای وحدت مردم و ابراز هویت فرهنگی آنان فراهم میآورد. با وجود تمام تلاشهای رژیم، نوروز در دل مردم جا دارد و از آن حمایت میشود. این جشن ملی، به یک نشانهٔ فرهنگی و نماد وحدت اجتماعی تبدیل شده که هر ساله با برپایی مراسمات و گردهمآییهای مردمی تجلی مییابد.
نوروز همچنان بر بلندای تاریخ ایستاده و خواه ناخواه، در هر پیوندی با جامعه، در برابر هر سرکوبی، پابرجا میماند. دو هزار و هشتصد سال پیش، مادها نوروز را در سرآغاز بهار جشن میگرفتند و دو هزار و ششصد سال پیش، با دوران هخامنشیان، این جشن در سرتاسر امپراتوری پهناور گسترش یافت. و اکنون، علیرغم تمام سرکوبها و موانع، نوروز همچنان به عنوان نمادی از پایداری و استقامت، درخشندگی میبخشد به روح مردم ایران. نوروز، جشنی است که در هر قلبی میجوشد و در هر نغمهای طنینانداز میشود، نشانگر پیوند عمیق مردم با هویت ملیشان و سبزی زندگی در برابر هر نوع ظلم و ستم.
این جشن جوهری از امید است که همچنان بر فراز آسمان آبی ایران میدرخشد و از هر سوی، صدای آزادی و زندگی را فریاد میزند. زندگی در نوروز نماد زندگی دوباره است و نشاندهنده آن است که مردم ایران همواره بر سر تجدید حیات و برخاستن از خاک و ویرانی فرزندان واقعی این سرزمینند. در نهایت میتوان گفت که نوروز یکی از نقاط عطف هویتی ایرانیان است که نه تنها بهعنوان یک جشن، بلکه به عنوان نشانهای از مقاومت و پایداری در قبال سرکوبها و فشارهای سیاسی شناخته میشود. در مقابل هر سیاست سرکوبگرانهای، نوروز مانند درختی است که ریشهدار در دل تاریخ و فرهنگ ایران زمین، هر بهار دوباره زنده میشود و بر همگان یادآور میگردد که هویت فرهنگی پیش از هرچیز تعلق به مردم دارد و نه حاکمان. جشن نوروز، پیامی فراتر از خود دارد: پیام آن این است که هیچ قدرتی نمیتواند روح یک ملت را خاموش کند.
با نزدیک شدن به سال نو، ایرانیان بار دیگر به یاد روزهای سخت و تلخ سالی که گذشت میافتند. به یاد آنان که دیگر در میان ما نیستند. یاد جوانانی که آینده این مرز و بوم بودند. سال ۱۴۰۴، همچون سالهای پیشین، شاهد فراز و نشیبهای بسیاری برای ایران و ایرانیان بود.در این سال، علیرغم تلاشهای بسیار، مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی همچنان گریبانگیر مردم ایران بود. تورم افسارگسیخته، بیکاری جوانان، و محدودیتهای اجتماعی و فرهنگی، از جمله چالشهایی بودند که ایرانیان با آن دست و پنجه نرم کردند.با این حال، در میانه این سختیها، نور امید همواره وجود داشته است. مردم ایران همیشه با همدلی و همبستگی، در برابر مشکلات ایستادهاند و برای آیندهای بهتر تلاش کردهاند.با ورود به سال جدید، آرزوی همیشگی ما این است که سال آزادی و رهایی از مشکلات برای ایران و ایرانیان فرا برسد. سالی که در آن، مردم ایران با آرامش و امنیت، به دنبال آرزوها و رویاهای خود باشند.آرزوی ما برای سال جدید این است که:آزادی و دموکراسی واقعی در ایران حاکم شود.مشکلات اقتصادی و اجتماعی مردم ایران به تدریج حل شود.ایرانیان با صلح و آرامش، در کنار هم به پیشرفت و توسعه کشور کمک کنند و سالی باشد برای انتقام از یاد وحوشی که جانهای عزیزانمان را گرفتند. سال نو، فرصتی است برای تجدید نظر و شروع دوباره. امیدواریم که سال پیش رو، سالی پر از امید، آزادی، و پیشرفت برای ایران و ایرانیان باشد.
یادداشت سردبیر
