فیلم اتاقهای پشتی Backrooms ۲۰۲۶ ساختهٔ کین پارسونز تجربهای سینمایی است که از یک افسانهٔ اینترنتی کوتاه تبدیل به اثری بلند شده که بیش از همه روی اتمسفر، طراحی صحنه و بازی بازیگران حساب باز میکند تا روایت خطی و توضیح کاملِ جهان داستانی. فیلم پیرنگی ساده دارد: کلارک، مردی که با شکستهای شخصی، اعتیاد و یک زندگی شغلی خستهکننده دستوپنجه نرم میکند، از طریق حادثهای در زیرزمین فروشگاهش وارد بُعدی بیانتها میشود ــ مجموعهای از راهروها و اتاقهای بیروح با نور فلورسنت و بافتهای لیمینال که انگار زمان و مکان در آنها بیمعنی شده است. همزمان رواندرمانگر او، مری، که خود زخمهای روانی کودکی را حمل میکند، به دنبال او وارد ماجرا میشود و تلاش میکند مرز میان واقعیتِ دردناکِ بیرونی و دنیای نمادینِ اتاقهای پشتی را واکاوی کند.
ساختار روایت از چند خط زمانی و فلشبک بهره میبرد تا ریشههای این بُعد و ارتباط آن با تجربههای انسانی مثل تروما، احساس گناه و تکرارِ عاداتِ بازدارنده را تدریجاً بازنمایی کند؛ اما عمدهٔ وزن فیلم بر نمایش تجربهٔ زیستنیِ شخصیتها در مکانِ جدید است؛ فرایندی که با استفاده از طراحی صدا، نورپردازی سرد و قاببندیهای طولانی و خفهکننده صورت میگیرد و مخاطب را در احساسی از پوچی و اضطراب پیوسته فرو میبرد. طراحی تولید فیلم یکی از برجستهترین دستاوردهاست: دالانها و اتاقهایی که با رنگهای بیجان، فرشهای کهنه و چراغهای فلورسنت همیشه روشن ساخته شدهاند، نه تنها یک پسزمینه بصری را فراهم میکنند بلکه خود به یک شخصیتِ تهدیدآمیز بدل میشوند؛ حرکات دوربین گاه آهسته و گاه نامطمئن، همراه با میکس دقیق صدای محیط (بازتاب زنجیرهای از وزوزِ لامپها، صدای گامهای دور و صداهای غیرقابلتعریف) در ایجاد حسِ مکانِ بیپایان و بیرحم نقش کلیدی دارند.
این ترکیب صوتی-بصری باعث میشود که ترسِ اصلی فیلم کمتر بر عنصر غافلگیری یا وحشت ناگهانی اتکا کند و بیشتر بر اضطراب مستقیم و پایدار مبتنی باشد؛ تماشاگر حس میکند که گرفتار یک چرخهٔ ناامیدکننده شده است، چرخهای که بازگشت به جهانِ پیشین را دشوار یا ناممکن میسازد. از منظر بازیگری، Chiwetel Ejiofor اجرای قابلتوجهی ارائه میدهد؛ او توانسته لایههای خشمِ خاموش، انگشتری از افسردگی و ارادهٔ ملتهب برای فرار را متعادل کند و در صحنههایی که دیالوگ کم است، بارِ عاطفی را از طریق بیان چهره و حرکات کوچک به دوش بکشد. Renate Reinsve بهعنوان مری نقش مکمل مهمی دارد و در بخشهایی که فیلم به ریشههای روانی شخصیتها میپردازد، عمق و تراژدی را وارد روایت میکند؛ بازیهای مکمل از جمله Mark Duplass، Finn Bennett و Lukita Maxwell نیز به تقویت حس جمعی قربانیان و محققانِ اسیر در این بُعد کمک میکنند.
در سطح تماتیک، اتاقهای پشتی تفسیرهای قابلتوجهی از وضعیت معاصر ارائه میکند: ارتباط بین بُعد دیجیتال/مجازی و فرار از برخورد با آسیبهای واقعی؛ بازنماییِ آلترناتیوی از «مکان کار» و فضای مصرفی که انسان را در تکرارِ معیوب نگه میدارد؛ و اینکه چگونه الگوهای رفتاری مثل اعتیاد یا اجتناب میتوانند انسان را در یک فضای شبیهسازیشدهٔ روانی حبس کنند. همچنین فیلم از نمادگراییِ بصری استفاده میکند کلیدها و درها، فیوزها و روشنایی فلورسنت بهعنوان نمادهای گذار و انتخابهای ناآگاهانه بدون اینکه همیشه این نمادها را صریح تبیین کند؛ این رویکرد باعث میشود که تماشاگرانی که به تمهای روانشناختی علاقمندند، برداشتهای متنوع و شخصیتری از اثر داشته باشند، در حالی که مخاطبان دنبال پاسخهای مشخص دربارهٔ مکان و موجودات پشت اتاقهای پشتی ممکن است ناامید شوند.
از منظر روایت، بزرگترین نقطهضعف فیلم در بخش پرداخت شخصیتها و تولید انگیزههای درونی برخی کاراکترهاست؛ درحالیکه کلیت داستان مفاهیم روانی قویای را مطرح میکند، بعضی خطوط فرعی کمعمق میمانند و اطلاعات پسزمینه بهاندازهٔ کافی برای ایجاد همدلی کامل ارائه نمیشود، که این مسأله باعث میشود برخی تصمیمات داستانی یا واکنشهای شخصیتها کمتر ملموس جلوه کند. از سوی دیگر، فیلم آگاهانه از افشای کاملِ قواعد دنیای اتاقهای پشتی خودداری میکند؛ این انتخاب روایی هم توانسته حسِ رمزآلود و وحشتناک را حفظ کند و هم نقدهایی بههمراه داشته که خواستار وضوح بیشتر دربارهٔ منشا و سازوکار این بُعداند. در باب ساختار و ریتم، Parsons گرایش به کندپایی مقطعی دارد؛ قسمتهایی از فیلم که با کاوشهای تکراری و سکانسهای طولانی از مسیرهای یکنواخت پر شدهاند، ممکن است برای برخی بینندگان خستهکننده یا طولانی بهنظر برسد، اما همین ریتم آهسته به تقویت تجربهٔ غرقشدگی و سوزانندهٔ بیکفایتی وجودی کمک میکند.
نقدها عموماً طراحی تولید، کارگردانی و بازی بازیگران را ستودهاند اما نسبت به پایانبندی و کمعمق ماندن برخی پرسشها و نیز میزان خشونت و زبانِ R تردید داشتهاند؛ برخی منتقدان آن را اثری خلاقانه و ترسناک خواندهاند که موفق میشود حس لیمینال و کابوسمانندِ اینترنتی را به پردهٔ سینما بیاورد، و برخی دیگر آن را فیلمی مسحورکننده اما تا حدودی ناقص در ساحت روایت و شخصیتپردازی توصیف کردهاند. در نتیجه، اتاقهای پشتی فیلمی است که برای تماشاگرانی که از وحشت اتمسفری، طراحی صدا و بصریهای ناخوشایند لذت میبرند و برداشتهای نمادین و روانشناختی را میپسندند، پیشنهاد قویای محسوب میشود؛ اما برای کسانی که انتظار ساختار روایی بسته، پاسخهای قطعی دربارهٔ دنیای داستانی یا تمرکز بیشتر روی توسعهٔ درونی شخصیتها دارند، فیلم ممکن است نیمهکاره یا ناکافی بهنظر برسد. در سطح کلی، اتاقهای پشتی نمایشی موفق از چگونگی تبدیل یک مفهوم کوتاه اینترنتی به تجربهٔ سینمایی بلند است با نقاط قوتِ بصری و صوتی بسیار قوی، اجراهای بازیگران چشمگیر و یک رویکرد تماتیک که جلوههای مدرن اضطراب و فرار را به تصویر میکشد اما با ضعفهایی در پرداخت روایتِ درونی و نیاز برخی بینندگان به وضوحِ بیشتر در افشای قواعد دنیای فیلم.
